Het gaat al een paar weken niet echt goed... Mijn eetstoornis knijpt mij de keel weer dicht. En dan kom je weer in het schuitje van aankomen en afvallen terecht.

Afgelopen vrijdag een terugval gehad, de drang was dit weekend aardig weg en vandaag is alles er weer.. Die constante gedachten, alles is zelfdestructief...


De ouderen in de familie zijn 'ziek'. Er wordt aandacht aan besteed, moeder gaat hals over kop weer het huis uit... En mij wordt niks meer gevraagd... Ik word zelf beladen, overgoten met alles, maar ik weet niet meer waar ik er plaats voor moet maken, mijn emmer zit vol.

Bergen verschuiven, stad en land af geweest... Niemand die dit nog van mij afpakt zoals het ooit is geweest. Want morgen is een dag met minder zorgen. Morgen ga ik er bovenuit stijgen. Morgen maak ik mijn dromen waar, waar ik vandaag mee begonnen was.

Al een tijd niet meer geschreven, het enerzijds wel gemist. Er zijn veel dingen gebeurd, ik heb veel dingen gedaan... Maar vooral veel goede dingen. Vorige week nog in de krant gestaan, daarop veel goede reacties gehad... En dan hoor je van collega's bij de LSZ dat het een fijne idee is dat zoveel mensen achter je staan. Dat zou ook zo zijn, als het waar was... Want al die mensen staan niet eens zo dicht bij mij.. Waarvan ik soms juist zou willen dat ze dat wel waren.  

Ja.. Hoe gaat het nou eigenlijk?
Je neemt te veel hooi op je vork.....
Klopt, inderdaad, maar ik wil niet stil zitten..
Dan ga ik alleen maar denken...
Maar dit is ook niet goed...
Kan mij niet schelen...

*MOGELIJKE TRIGGER*

De drang is groot, de nood is hoog... Ergens wil ik geen dagen meer tellen.. Het begin mij weer te triggeren... Ik wil vast gehouden worden, niet meer los gelaten worden.. En ik wil niet dat dat moment, gebonden is aan tijd... Pas tot ik zeg dat het goed is....

En eigenlijk kan het mij ook niks meer schelen... Ik word gek van die onrust in mijn lijf en hoofd... Mja, stel dat. Dan wordt het weer lastig te verbergen, omdat ik de laatste tijd vaak met driekwart-mouwen en t-shirts loop.. Eigenlijk puur uit een stukje veiligheid... Maar enerzijds triggert het de laatste tijd ook meer...

Mijn lichaamsbeeld werkt niet mee, ik heb de rode anorectische bril weer op... Ik zie grote lompe, dikke, vieze vette, papperige benen en ik walg er van! Ik walg er zo erg van! Terwijl ik mijn best doe normaal en gezond te eten... Maar met die stomme bril op werkt het allemaal niet... Nee, ik ga mij er niet doorheen bijten...

Ik ben het vechten helemaal zat...   En of dit nu een momentopname is, dat durf ik niet te zien... Misschien ga ik morgen wel weer aan de afvalpillen... Misschien ook niet...

Ik ben het zat, ik ben mijn lijf zat!

Mijn dag begon goed..

Vanmiddag kwam ik thuis, ik zakte helemaal in, ik was helemaal bek af... En mijn vermoeidheid maakte het een regelrechte hel.. Ik wou gaan sporten maar daar had ik uiteindelijk geen puf meer voor...  
Daarbij merk ik ook dat ik het moeilijk vind om in andere topics op het forum te reageren... Dat geldt niet alleen voor vandaag, maar eigenlijk al zo'n beetje   sinds vorige week..

Het eten word mij ook te veel... Wat er vorige week af ging is er deze week   ook wel weer bij op gekomen, maar ik denk dat ik mijzelf maar weer eens ga trainen, gewoon om rustig te worden...  
Voor vanavond staat er dan ook niks meer op het programma.. Maar hel, ik   hoop dat ik straks voordat ik ga slapen mijn drang kan tegenhouden, want het word mij te veel. Mijn vriend wil ik niet storen, ik vind dat hij recht heeft op een leuke avond, dat wil ik hem niet ontnemen. Ik heb hem na het eten   nog wel even aan de telefoon gehad.. En hij vroeg of ik gekke dingen van  
plan was, waarop mijn antwoord 'nee' was.. En natuurlijk wil ik het normaliter ook niet, maar nu zoveel uren verder, weet ik het niet meer.. Enerzijds wil ik het dol graag, gewoon even de rust... Maar aan de andere kant, het maakt mij ook zo bang... Bang voor reacties, bang dat ik te ver ga...

Hopeloos...

Nu ben ik afgelopen vrijdag naar school geweest, dat ging aardig... Prettig is anders... 's Avonds ben ik met een vriendin naar Gronau geweest.. Tussen de tijd van school en Gronau was ik thuis en ik moest enorm mijzelf bedwingen om niet aan de drang toe te geven...

Nu had ik, toen ik zaterdag wakker werd aardig mijn slaap weer ingehaald... Zaterdag t/m vanochtend bij mijn vriend geweest en dat ging op zich wel goed.. Alleen brak ik zaterdagavond en dat zag hij... En nu had ik gisteren wel een goede dag.. En vandaag valt alles weer, naar hoe ik mij vorige week voelde.. Ik ben het vechten zo moe..

Houd de moed erin, de zon komt snel weer op. Al een tijdje geen update meer geweest. Vorige week ging het aan het einde van de week niet zo geweldig meer.. Ik had het helemaal gehad met mijn lichaam. Ik kon mijzelf niet meer verdragen, ik kon mijn lichaamsbeeld niet meer verdragen.   Ik voelde mij zwaar ongelukkig met hoe ik eruit zie, mijn buik, mijn heupen en mijn dijen. Ik wou al helemaal niet horen dat iemand mij wel mooi vind of dat het niet nodig is om af te vallen... De mensen zien niet wat ik zie.. Ik zie niet, wat de mensen zien.. Ik zag en zie nu nog steeds een walgelijk, vies, vet lichaam. Ik haat mijn lichaam.

Door al die gedachtes kreeg ik ook nog eens een enorme drang om mijzelf te beschadigen. Mijn gevoel ging aardig up-en-down, aan mijn stemmingswisselingen zat geen hou vast meer aan..

Deze week voel ik mij wat beter, ik voel mij ook iets fitter. Ben wel weer iets afgevallen, maar enerzijds komt het er ook net zo hard weer bij op. Mijn stemmingswisselingen zijn iets minder deze week. Ik heb gisteren een drukke dag gehad, ik zat om half 9 in de trein en ik was om half 12 gisteravond bij mijn vriend. Overdag bij de LSZ gewerkt en daarna met een vriendin Utrecht in geweest.

 

De Kerstdagen zijn voorbij, Oud&Nieuw staat voor de deur. De kerst heb ik overleefd en ik heb het qua eten aardig netjes gedaan. Mijn gewicht is aardig in balans gebleven, daar stond ik enorm van te kijken. Enerzijds vertrouw ik nu mijn lichaam niet, omdat het jaren anders is geweest en ik vraag mij af wat er is veranderd dat het nu ineens zo gebalanceerd is, of lijkt dat misschien alleen maar zo?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik tot nu toe aardig leuke dagen heb gehad, alhoewel ik gisterenavond ineens weer plotseling een huilbui kreeg, dat was mij vorige week ook al overkomen.. Ik vind het moeilijk om mij op school te concentreren omdat mijn energiepijl deze dagen niet zo hoog ligt.. Maar ik probeer mijn best te doen.

Ik zie mensen om mij heen
ze staren mij aan - praten tegen mij
Maar ze kijken niet...
Kijk mij aan, durf mij aan te kijken

Vraag mij dan, hoe het met mij gaat
Vraag mij dan, wat er in mij omgaat
Vraag mij - eerlijk en oprecht - wat ik voel, maar dan ook echt..
Kijk mij aan, durf mij aan te kijken

Relapsing, terugvallen.. Al hoewel ik niet terugval in mijn oude eetgewoontes, voel ik het wel... Mijn eetstoornis is aan het schreeuwen en gillen.. Ik weet zelf ook niet hoelang ik het nog volhoudt.. Ik wil graag een beetje compenseren, maar zodra ik eigenlijk thuis ben vreet ik bijna alles wat los en vast zit..

Sinds vorige week ben ik nu elke avond na het sporten aan het eten.. Alhoewel ik niet zeker weet of eten wel helemaal het goede woord ervoor is. Het maakt mij enorm onrustig, de drang om mijzelf te beschadigen neemt daardoor ook vaak de overliggende hand. De verleiding om pillen te kopen wordt daardoor ook groot, maar ik weet wat daarvan de gevolgen zijn en mijn lichaam kan het niet meer verdragen. Voorzichtig zijn en maat proberen te houden is het enige wat ik kan doen, maar hoe?

"It's not the goodbye that hurts,
But the flashbacks that follow..."

---